Viewing entries tagged
Europa

Brexiteers & Mutineers: tegen de verdeeldheid.

Brexiteers & Mutineers: tegen de verdeeldheid.

Bij het referendum over Oekraïne had ik ook al zo'n gevoel. Ik ben universitair afgestudeerd en lees een krant maar: "moet Nederland samenwerking zoeken met Oekraïne?" - géén idee. Hoe kan ik de geopolitieke gevolgen daarvan overzien? Wat is wijsheid? De Britten die 'leave', 'remain' of helemaal niet hebben gestemd zitten volgens mij ook erg verlegen om wijsheid. Duidelijk is in elk geval dat de ouderen #Brexit hebben opgedrongen aan de jongeren, de lager opgeleiden aan de hoger opgeleiden. 

Wat is wijsheid? Met Oekraïne maar ook met #Brexit gaat het om (politieke) internationale samenwerking. Britse voorstanders om de EU te verlaten willen zelf beslissingen maken en hebben het gevoel dat ze veel opgedrongen krijgen uit Brussel. 'Veel' is een woord voor wat in de praktijk altijd neerkomt op een aantal dingen waar men gefrustreerd over is. In dit geval begrijp ik dat het gaat om migranten en de economie. Dat laatste betekent misschien wel met name de afdracht die Londen moet doen aan Brussel waarbij ik me afvraag wat het lidmaatschap van de EU oplevert. Misschien kun jij als lezer het me vertellen hieronder, maar is het idee van de EU niet juist om Europa als het ware kleiner te maken? Dan is vervoer van personen makkelijker en hoef je geen visum aan te vragen voor een weekendje Londen. En (daar gaat het hier natuurlijk om) is het dan makkelijker handel te drijven en economische samenwerking te zoeken. Dat bijvoorbeeld internationale bedrijven zich willen vestigen in de Londense City en wat dat opbrengt voor de Britse economie is misschien niet direct terug te zien in het kosten-baten plaatje van het lidmaatschap van de EU.

Dan moet je ineens als leek nadenken en beslissen over de vraag of we willen samenwerken met Oekraïne. Of als Britse leek of we lid willen blijven van de EU. Toen het kwaad al geschied was ging men ineens massaal Googlen wat de EU eigenlijk precies is en doet. Argumenten tegen het associatie verdrag met Oekraïne zijn dat het land corrupt zou zijn en nog niet onze standaarden heeft. Dan is samenwerking toch juist de oplossing? Als ieder land zijn muren optrekt dan komen we daar immers niet doorheen. Zie het verhaal in de Bijbel over de muren van Jericho, toen het volk zich verenigd wist en kon juichen voor dezelfde God (of dat waar het echt om gaat in leven als je het graag seculier wil duiden) toen vielen de muren en dat was goed. Is het niet juist als we de verbinding tussen landen zoeken en in stand houden dat we iets kunnen doen aan de plekken in de wereld waar helaas corruptie is of vrouwen onderdrukt worden? Dat is natuurlijk ook het verwijt over de argumenten tegen Oekraïne en tegen het Britse lidmaatschap van de EU: dat ze geboren zijn uit angst en xenofobie. Misschien zit daar wel wat in. Ik begrijp heel goed dat je liever niets te maken wil hebben met een land waar corruptie is. Het is natuurlijk niet de makkelijke weg om daar mee samen te werken. Maar als we daardoor niet meer kijken naar het feit dat het makkelijker is handel te drijven met een land waar 45 miljoen mensen wonen, dan laten we ons wel leiden door angst. Misschien missen we zo veel economisch goeds en tevens een kans om met politieke samenwerking EU normen te eisen zodat de zon wat meer gaat schijnen over een plek die nu nog veel corrupte boeven kent.

Indien een koninkrijk tegen zichzelf verdeeld is, zo kan dat koninkrijk niet bestaan.
— Jezus

Het verenigd koninkrijk is zo een verdeeld koninkrijk geworden. Boris Johnson droomt van een VK dat wel toegang houdt tot de interne markt van de EU maar is verlost van de Brusselse regelgeving. Zouden de Britten echt zelf hun regelgeving kunnen organiseren? Dan moeten ze er wel samen uitkomen. Misschien is het zoeken naar eenheid wel het eerste dat de Britten moeten doen. Op het moment is het land, zijn de landen, tot op het bot verdeeld. "Wel of niet lid van de EU?" - het is een te grote vraag geweest voor teveel leken die de gevolgen niet kunnen overzien. Eenheid bereiken is natuurlijk de grootste uitdaging voor de mens. Regelmatig komen twee mensen er samen al niet uit; laat staan in een stad, een land of een Europa. Maar toch is ons afscheiden van de ander volgens mij niet de oplossing. De politieke storm lijkt te zijn begonnen, inclusief vingertjeswijzen tussen maar ook binnen de leave, en remain kampen. Het is niet voor niets dat 'brexiteers' (om de voorstanders van een Brexit aan te duiden) knipoogt naar 'mutineers' - muiters op het schip.

Juist die verdeeldheid lijkt me het kwalijkst omdat ik graag telkens teruggrijp op het Bijbelse verhaal waarbij het gaat om los te komen van verdeeldheid en juist te zoeken naar verbinding. Iedere heerser in de vorm van koning of farao verprutst het en veel onderdrukken het volk op een bepaalde manier. Maar Jezus had het over een heel ander soort Verenigd Koninkrijk. Hij was niet bang voor vluchtelingen, Hij was er zelf één. Jezus zocht juist verbinding met, zeg maar voor het gemak even, een Turkse vrouw. Niet om er zelf beter van te worden maar te voorzien in háár behoeften. Volgens mij is het wat veel  om te zeggen dat wij als Jezus moeten zijn. Maar het beeld van verbinding zoeken met de ander waarin de belangen van de ander staat haaks tegenover de angst en volgende blaam die aan de grondslag lijkt te liggen van een Brexit. Kunnen we in de samenwerking met andere landen ons misschien iets minder richten op onze eigen angsten en iets meer de ander verwelkomen? Ook al is die corrupt, Samaritaans, Turks? Dan hebben we een wereld waarin vrij verkeer is voor een weekendje Londen. Waar het makkelijk is om je startup in een cultureel en economisch rijke stad al Londen te vestigen zonder dat je je enge buitenlander hoeft te voelen lopend over Oxford Street. Dan zijn we allemaal wereldburgers met verschillen inbegrepen. En dan hoeven we volgens mij als het er op aankomt niet zo gek veel te vrezen.